Dana’s Alppikulma diary (May 18 and 19)

by , under Dana

Migrant Tales comment: Our longtime editor, Dana, has promised to update a diary of her life in Alppikulma, a shelter for the homeless. We publish this for others to know what a special woman Dana is but to get an insight into the lives of the homeless.

Today, 18. May. 2021 was a rainy day, and it was dark and cold for me because I have been homeless for 6 years. I trembled. And I have been living in an addicts’ shelter for a year now. The racist government and system of Finland oppressed me in the best possible way and put me in the depths of humiliation and insult to break me. Still, I have broken the recession, I have broken the enemy’s horn, the rotten horn of the racists has crumbled to ashes under my feet… I am alive, and I am still struggling, every day and even night, with the pen that God has given me. A magical and exceptional pen that God has made for me with His own hands.

Today, as usual, at 4 o’clock, I stood in line behind the closed door of Alppikulma, it opens at 5 o’clock, my legs hurt a lot, my back was dry, I was shivering from the cold, but I was comforting myself. It was just the foreign man and me. Later 3 other homeless Finnish men came … I feel very sorry for this foreigner. He is a heartbroken man…The Finnish wife took his children from him and sent him to the streets. In these 6 years, I have seen many foreign men, even from Europe and Scandinavia, who have been caught in this tragic fate after marrying a Finnish woman and living for many years. And in all cases, Finnish law gives oppressive women the right. In my opinion, a woman should irrigate her family with love. My mother always drowns me in love even though she does not live on Earth.

Fortunately, there were no bullies today, they try to hide in the corners of the city when it rains, but this is fifty-fifty, and maybe they will come and bombard me with vulgar obscenities, the stench of alcohol, and cigarette smoke. Thank God they were not here tonight.

I am in room 10, my room above is on the third floor, number 18. When men and women get drunk, this room becomes a war room, and noises come to my room, and I can’t sleep until morning, they swear until morning, and sometimes they beat each other. This is a gambling house. I do not know how to get into it, insecurity or under the bombardment of obscene prostitution. Rarely, yes, I seldom enter the building in peace. Tonight was a rare night. But it is not clear whether it will be a quiet night or a war night. But only God has kept me here so far.

The empty room bothers me a lot. I miss our Iranian carpets, family photos, and even my clothes. I have been going to the city every day for a year in the clothes I wore yesterday. During this year, several of my clothes were torn due to excessive wearing and washing, and I went to the warehouse and found some clothes for myself with difficulty. I do not even have the key to the warehouse. To remove something from the warehouse, I have to beg and beg several people in a few days for someone to come and open the warehouse for me. The warehouse is not here. It is somewhere else.

I’m just praying for a restful night now. I need to sleep. But my brain is full of poetry—full of words. But I’m tired. I write by force: original Iranian music and Rumi’s poetry. My friend, I listen to my cave, my love, my thorn liver. I do not want to hear the sound of traffic and screams. I want silence.

Good night universe. Sing aloud, O angels, lest I hear the sound of fighting and shouting.

God take my hand. My feet hurt, I had pain in my feet last night until morning, my toes hurt a lot. God, I miss the colors. I am tired of the shelter blankets that are white and colorless. I am tired of plastic spoons and forks and black plastic plates. I gave all my life and belongings to the people and the church … Now I need a spoon. I do not have a knife. I wish I had access to my belongings in the warehouse.

My brain is full of poetry, oh my God, how can I write, my eyelids…


This morning again a female worker opened the door of my room.

They treated me like an animal most of the time here in Alppikulma. They open the doors and inform the homeless that it is morning and get ready to leave. But I have been here for a year, and everyone knows that Dana is never late, and Dena always leaves the building very soon. I have protested many times. I have strongly protested. But it did not work. Before, they used to open the door of my room every day, yes, every single day… Different workers. I was given racist insults. And even when I was in bed, I was treated violently. I was thrown out in the middle of the night in wet clothes and by the bullying of a guard because I did not want an addicted woman to enter my room. Because I protested. Because addicts attacked me in my sleep or many other things happened.

This is Alcatraz prison Alppikulma Prison yes Alppikulma prison Alcatraz prison, sigh. Today the worker wanted to make me angry for she hates me.

They want to make sure I am afraid of them. I have always assured everyone that I am not afraid of anyone, and I have been imprisoned precisely because of my courage and freedom. But in any case, they ruined my morning. I left the building quickly and, of course, went downstairs as usual and expressed my dissatisfaction, but I encountered disrespect and humiliation. These things have become normal for me in Finland and Alppikulma and Diakonialaitos.

They completely ignore me, both in the past and in the present, and pretend that I do not exist. They go to the room office and close the door because they want to see my humiliation.

Yesterday evening, a poor addicted man asked me for a cigarette and begged me to buy him one. I do not smoke, and I never pay for alcohol or cigarettes because it is against my personal beliefs. But he is not violent and is always calm. He is really poor. His pants are so torn and worn that his legs are exposed. He has lost several of his teeth. I see him every day … They always ask me for cigarettes and drugs with different names, and some of them tell me when I say no, I do not smoke. Wow whore ( voi vittu, f**k ) or huora.

And I’ve exactly always been noble, just noble. Decency is very important and valuable for me and the original Iranian culture.

The word prostitute is too much for me. It hits me. Like an iron hammer, BUT I will not bend. NEVER.


امروز روزی بارانی بود، تاریک و برای من سرد بود چون من 6 سال است که بی خانمانم.  میلرزیدم. و الان یکسال است در پناهگاه معتادها زندگی میکنم. حکومت و سیاست نژاد پرستانه فنلاند به بهترین نحو ممکن مرا زیر فشار گذاشت و در اعماق حقارت و خواری قرار داد تا بتواند مرا بشکند، اما من رکود شکسته ام، من شاخ دشمن را شکسته ام، شاخ پوسیده نژاد پرستان زیر پاهایم خرد و خاکستر شده است. من زنده هستم و  هم چنان مبارزه میکنم، هر روز و حتی شبها با قلمی که خدا بمن داده است. قلم جادویی و استثنایی که خداوند با دستهای خودش برایم ساخته است.

امروز طبق معمول ساعت 4 پشت درب بسته آلپیکولما در صف ایستادم،  5 باز میشود، پاهایم شدیدا درد میکردند، کمرم خشک شده بود،از سرما میلرزیدم اما خودم را دلداری میدادم. فقط من بودم و مرد خارجی.بعدا 3 نفر دیگر آمدند…   من خیلی دلم برایش میسوزد. او مرد دل شکسته ای است…. بچه ها را از او گرفته اند و به خیابان فرستاده اند.

همسر فنلاندی فرزندانش را از او گرفته واو را به خیابانها فرستاده. در این 6 سال من مردان خارجی زیادی را حتی از اروپا و اسکاندیناوی دیده ام که پس از ازدواج با یک زن فنلاندی و سالها زندگی به این سرنوشت شوم گرفتار شده اند. و در همه موارد قانون فنلاند حق  را به زنان ستمگر داده است. به نظر من ، یک زن باید خانواده اش را با عشق آبیاری کند. مادرم همیشه مرا غرق در عشق می کند با اینکه در سیاره زمین زندگی نمیکند…

خوشبختانه امروز از قلدرها خبری نبود، آنها زمانیکه باران باشد سعی میکنند در گوشه کنارهای شهر خود را پنهان کنند، اما این موضوع پنجاه پنجاه است و شاید هم بیایند و مرا با فحشهای رکیک، بوی گند الکل و دود سیگار بمباران کنند. خدا را شکر امشب نبودند.

من اتاق 10هستم، اتاق بالای من در طبقه سه شماره 18 است. وقتی مردان و زنان مست بیایند این اتاق اتاق جنگ میشود، و سرو صداها به اتاق من می آید و نمیتوانم تا صبح بخوابم، آنها تا صبح فحش میدهند و گاهی هم  یکدیگر را کتک میزنند. اینجا ساختمان قمار است، معلوم نیست چگونه به آن وارد بشوم، در امنیت و یا زیر بمباران فحشهای رکیک . بندرت، بله بندرت در آرامش وارد ساختمان شده ام. امشب یکی از شبهای نادر بود. اما معلوم نیست آیا شبی آرام باشد یا شبی جنگی. اما فقط خدا  تا الان مرا در اینجا حفظ کرده است.

اتاق خالی بشدت آزارم میدهد، دلم برای فرشهای ایرانیم تنگ شده، برای عکسهای خانوادگی، و حتی برای لباسهایم. من یکسال است که هر روز با لباسهایی که دیروز پوشیده ام ورد شهر میشوم. در این یکسال چندین لباسم بر اثر پوشیدن و شستن زیاد پاره شدند، و من بسراغ انبار رفتم و زحمت چند لباس برای خودم پیدا کردم. من حتی کلید انبار را ندارم، برای برداشتن چیزی از انبار باید به چندین نفر و در چند روز خواهش و التماس کنم تا یکی بیاید و در انبار را برایم باز کند. انبار اینجا نیست. جای دیگریست.

من الان فقط دعا میکنم شبی آرام داشته باشم. نیاز به خواب دارم. اما مغزم پر از شعر است. پر از کلمه. اما خسته ام. بزور مینویسم. موسیقی اصیل ایرانی و شعر مولوی یار مرا غار مرا عشق جگرخوار مرا را گوش میکنم. نمیخواهم صدای رفت و آمد و جیغ و فریاد ها را بشنوم. فقط سکوت را میطلبم.

شب بخیر کائنات. فرشته ها برای بلند بلند آواز بخوانید، مبادا صدای دعوا و فریادها به گوشم برسد.

خدایا دستم را بگیر. پاهایم درد میکنند، دیشب تا صبح پا درد داشتم، انگشتان پاهایم بشدت درد میکنند. خدایا دلم برای رنگها تنگ شده است، خسته شدم از پتوهای پناهگاه که سفیدند و بی رنگ. خسته شدم از قاشق و چنگالهای پلاستیکی و بشقابهای سیاه پلاستیکی. من همه زندگی و اسباب هایم را به مردم بخشیدم و به کلیسا… حالا من محتاج یک قاشق هستم، یک چاقو ندارم. کاش به وسایلم در انبار دسترسی داشتم.

مغزم پر از شعر است ، وای خدا چگونه بنوسم، پلک چشم هایم قدرت ندارند.


امروز صبح باز هم درب اتاق من را یک کارگر زن باز کرد، آنها واقعا با من مثل یک حیوان رفتار میکنند. آنها درها را باز میکنند و بی خانمانها را آگاه میکنند که صبح است و باید آماده رفتن شوند. اما من یکسال است اینجا هستم و همه میدانند دانا هرگز دیر نمیکند و دنا همیشه خیلی زود ساختمان را ترک میکند. بارها اعتراض کرده ام. بشدت اعتراض کرده ام. اما اثری نداشته است . قبلا آنها هر روز درب اتاقم را باز میکردند. کارگران مختلف. به من فحشهای نژاد پرستی میدادند. و حت زمانیکه در تختم بودم با خشونت با من رفتار کردند. با لباسهای خیس و با  قلدری نگهبان نصف شب مرا بیرون انداخته اند. چون نمیخواستم زن معتاد وارد اتاقم کنند. چون اعتراض کرده ام. چون معتادها در خواب به من حمله کرده اند و یا خیلی اتفاقات دیگر افتاده است.
اینجا زندان آلکاتراز است. زندان آلپیکولما. امروز کارگر زن قصد داشت عصبانیم کند.

آنها میخواهند مطمئن شوند من از آنها می ترسم. ام من همیشه همه را مطمئن کرده ام که من از هیچکس نمیترسم و دقیقا بخاطر شجاعت و آزادی خواهی در این زندان افتاده ام. اما بهر جهت آنها صبحم را خراب کردند. با سرعت ساختمان را ترک کردم و البته طبق معمول به پایین و طبقه هم کف رفتم و نارضایتی خود را بیان کردم، اما با بی احترامی و تحقیر مواجه شدم. این چیزها در فنلاند برای من عادی شده است

آنها چه در زمان گذشته و چه حال کاملن مرا نادیده میگیرند و وانمود میکنند که من وجود ندارم. به اتاق میروند و در را میبندند. چون دوست دارند حقارت من را ببینند.

دیروز عصر مرد بیچاره معتاد از من تقاضای سیگار میکرد و التماس میکرد برایش سیگار بخرم. من سیگار نمیکشم و هرگز پولی بابت مواد الکلی و یا سیگار نمیپردازم چون این خلاف عقاید شخصی من است. اما او خشن نیست و همیشه آرام است. او واقعا بینواست. شلوار او آنچنان پاره و کهنه شده که پاهایش نمایان شده اند. او چندین دندانش را از دست داده، هر روز او را می بینم… آنها همیشه از من تقاضای سیگار و مواد مخدری که نامهای مختلف دارند میکنند و بعضی از آنها وقتی میگویم که سیگار نمیکشم، نه ندارم، آنها به من میگویند . وای  ف.

و من دقیقا همیشه نجیب بو ده ام، فقط نجیب. نجابت برای من و برای فرهنگ اصیل ایرانی بشدت اهمیت دارد و با ارزش است.
کلمه فاحشه برای من خیلی زیاد است. به من ضربه می زند مانند چکش آهنی ، اما من خم نخواهم شد. هرگز.